The Debate Over Spiritual Gifts and the Sovereign Liberty of God: When the Question Itself is Wrong!

In the history of the Church, a theological debate has persisted for ages, dividing believers into two opposing camps. Modern Christian theological discourses largely center on the polarized question: "Do spiritual gifts exist in this age or not?"

📍 On one side, the “Cessationists” stand, arguing that the gifts ceased with the death of the Apostles and the completion of the Biblical Canon.

📍 On the other side, the “Continuationists” maintain that the gifts must be manifested today in the same manner as they were during the Apostolic era.

However, to the discerning observer, this fundamental question of "Do they exist or not?" is itself a conceptual error and an audacity that does not befit the divine nature. Because the question attempts to lock God within human historical readings and theological formulas, it results in a futile struggle that disputes the gift while ignoring the Giver. It is a profound failure to forget that God is a perfectly Sovereign God who is not subject to any man-made law or system, unsearchable in His counsel, and unlimited in His work.

We have chosen to call this balanced perspective "Sovereigntism" or "The Sovereigntists." I believe that providing this name is helpful. This stance does not focus on the existence or non-existence of the gifts; rather, it declares that the absolute right to manifest the gifts belongs to the Sovereign Liberty of the Owner—God. To confine God within a human formula by saying "He does this" or "He does not do that" is regarded as an attempt to restrict the hand of the Divine. The Apostle Paul confirms in 1 Corinthians 12:11, "But one and the same Spirit works all these things, distributing to each one individually as He wills," proving that the Holy Spirit is the Master of the matter. This phrase "as He wills" indicates that the decision of to whom, when, where, and in what measure to give belongs to the Divine, not to human theory. Therefore, God may abound in miracles in one era to build the Church and may choose to fortify it through gifts of wisdom and the Word in another era. This should be viewed as His ownership of wisdom, not as a cessation of His work or evidence of Him changing. "The wind blows where it wishes" (John 3:8); just as no one can tell the wind, "pass through here" or "stop there," the way the Holy Spirit manifests the gifts of grace in the history of the Church is not subject to any human philosophy.

🚩 The side that claims “the gifts have ceased” unknowingly imprisons God in an archive of history. While God possesses the power to do today what He did yesterday, concluding that "He cannot" or "He does not" is a denial of the living nature of the Holy Spirit. Although this stance seeks to uphold the full authority of the Bible, it inadvertently turns the living and diverse manifestations of the Spirit into cold historical records. Since God’s right to manifest any gift at any time or place of His choosing is preserved, the conclusion that "He has stopped" encroaches upon the Sovereignty of God.

🚩 Conversely, the side that claims “spiritual gifts must always be present in every place” risks manipulating God within the confines of human desire and emotion. Viewing the gifts as a requirement or a formula is akin to treating God as a laborer; this robs God of the Sovereign glory that is due to Him. Therefore, the mindset that says "if gifts are not seen daily, God is not there or has not worked" is an attempt to place God under human control.

The "Sovereigntist" view holds that this very question—"Do spiritual gifts exist in this age or not?"—is fundamentally flawed for three broad divine reasons:

1. Encroachment Upon Divine Liberty

The first and primary reason is that the question attempts to force God into a narrow human binary of "Yes" or "No." God is, by His nature, a perfectly free God. When the Bible speaks of Divine Liberty, it says, "But our God is in heaven; He does whatever He pleases" (Psalm 115:3). To argue "they exist" or "they do not" is an audacity equivalent to telling God, "You are sentenced to do this" on one hand, or "You are prohibited from doing this" on the other. When our Lord Jesus Christ taught about the working of the Holy Spirit, He used the wind as an example, saying, "The wind blows where it wishes... so is everyone who is born of the Spirit" (John 3:8). Just as no one can set a boundary for the wind, the Holy Spirit has the Divine Liberty to manifest gifts in any era and any place He chooses. The question contains a fundamental error because it strips away this freedom and locks God in the prison of human theory. Restricting God with human fences of "You must" or "You cannot" is a failure to understand the loftiness of the Almighty.

2. Focusing on the Gift Rather Than the Giver

The second error is that the question shifts the focus away from the Giver and toward the Gift. Asking "Do the gifts of grace exist?" directs one's attention toward the miracles, the tongues, or the prophecies. This causes the believer to wander in search of gifts or to fall into doubt regarding the living presence of God when gifts are not apparent. However, the Bible says, "But one and the same Spirit works all these things, distributing to each one individually as He wills" (1 Cor. 12:11). Here, the focus is on "Who did it?" rather than "What was done?" As Sovereigntists, we believe that even if God does not perform a miracle today, He is still the Miracle-Working God. When the question focuses on the "What happened?" event, it makes it seem as though we measure God only by His actions; this is an error similar to regarding Him as a slave or a worker. Our focus must be solely on the Sovereign God who gives the gift. He is God in His silence, and He is God in His miracles.

3. Restricting Divine Wisdom

The third and final point is that the question ignores the wisdom and foresight of God. Only He knows what the Church needs, and when and how to give it. Ephesians 4:7 says, "But to each one of us grace was given according to the measure of Christ’s gift." This phrase "according to the measure of Christ's gift" shows the standard of wisdom held by the Giver. As the Church moves through different ages, the type of gifts it requires may vary. God may expand the Gospel in one era by increasing miracles; in another, He may strengthen believers through the truth of His Word and the gift of perseverance. He does this through the richness of His counsel. As the Apostle Paul said in Romans 11:33, "Oh, the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God! How unsearchable are His judgments and His ways past finding out!" We, in our narrow minds, cannot restrict Divine wisdom by saying "there must be a gift today" or "there should not be." Because God is a Sovereign Father who knows what is best for His Church, we must leave the question to His wisdom and live in obedience.

In general, when we speak of “Sovereigntists,” we are referring to a stance that liberates God from human formulas, focuses on the Giver, and honors Divine wisdom. God still possesses the full power to heal the sick, to speak through prophecy, and to perform miracles today; however, He does this not because we say "they exist" or because we decided so by human formula. Conversely, He does not withhold them because we say "they do not exist." He does them only when He, in His own wisdom, finds it necessary for the edification of the Church. Therefore, the true spiritual question should not be the dry debate of "Do they exist or not?" but rather, “What does God, in His Sovereignty, desire to give for the benefit of the Church today?”

This position protects the believer from two dangerous extremes: it guards against restricting God by saying "He does not work" (Skepticism) and against challenging God by saying "Perform a miracle right now" (Presumption). Through this, a realization is created that “knowing God” (Theology) does not mean controlling Him, but rather surrendering to His Sovereignty. Therefore, we must move away from the spirit of debate over "Do they exist or not?" and transform it into a prayer of worship: "Lord, in Your Sovereignty and wisdom, grant whatever gift is beneficial for today's Church according to Your will." Accepting that God works as He pleases is the only Biblical path that ends theological strife and leads to true worship and submission to His will. "Knowing God" (Theology) is not about controlling Him, but about surrendering to His Sovereignty!

What about you? What kind of spiritual rest do you think you would find by moving away from these two extremes and surrendering to His Sovereignty? Share your thoughts with me.

May the grace and peace of our Lord Jesus Christ be with you all!"

 

የጸጋ ስጦታዎች ክርክርና የእግዚአብሔር ሉዓላዊ ነፃነት፡ ጥያቄው ራሱ ስህተት ሲሆን!

በቤተክርስቲያን ታሪክ ውስጥ ለዘመናት የቆየውና ምዕመኑን ለሁለት የከፈለው፣ በዘመናችንም ያሉ የክርስቲያን ነገረ-መለኮት ክርክሮች በአብዛኛው የሚያጠነጥኑት “የጸጋ ስጦታዎች በዚህ ዘመን አሉ ወይስ የሉም?” በሚሉ ሁለት የቆሙ ጽንፎች ላይ ነው።

📍 በአንድ በኩል ስጦታዎች ከሐዋርያት ሞትና ከመጽሐፍ ቅዱስ ተጽፎ መጠናቀቅ (Canonization) ጋር አብረው አክትመዋል የሚሉ “ሴሴሺየኒስቶች” (Cessationists) ሲሰለፉ፤

📍 በሌላ በኩል ደግሞ ስጦታዎች በሐዋርያት ዘመን እንደነበሩት ሁሉ ዛሬም በግድ መታየት አለባቸው የሚሉ “ኮንቲኒውየሺኒስቶች” (Continuationists) ይገኛሉ።

ሆኖም በጥልቀት ለተመለከተው ሰው፣ ይኽ “አሉ ወይስ የሉም?” የሚለው መሠረታዊ ጥያቄ ራሱ የግንዛቤ ስህተት ያለበትና መለኮታዊውን ባሕርይ የማይመጥን ድፍረት ነው። ጥያቄው እግዚአብሔርን በሰው ልጅ የታሪክ ንባብና በነገረ-መለኮት ቀመሮች ውስጥ ለመቆለፍ የሚሞክር በመሆኑ፣ ሰጪውን ትቶ ስለ ስጦታው የሚያሟግት ከንቱ ልፋት ሆኖ ይገኛል። እግዚአብሔር ለማንም ሕግና ሥርዓት የማይገዛ፣ በምክሩ የማይመረመርና በሥራው የማይወሰን ፍጹም ሉዓላዊ አምላክ መሆኑን መዘንጋት ትልቅ ውድቀት ነው።

እኛ ይኽንን ሚዛናዊ ዕይታ " ሶቨረይንታዝም" (Sovereigntism) ወይም "ሉዓላዊያን" ለማለት ወደድን። ስም መስጠቱ መጥፎ አይደለም ብዬ ነው። ይኽ አቋም ትኩረቱ በስጦታዎቹ መኖር ወይም አለመኖር ላይ ሳይሆን፣ ስጦታዎቹን የመግለጥ ፍጹም መብቱ የባለቤቱ የእግዚአብሔር ሉዓላዊ ነፃነት መሆኑን ያውጃል። እግዚአብሔርን “ይኽን ያደርጋል” ወይም “ይኽን አያደርግም” ብሎ በሰው ቀመር ውስጥ መዝጋት የመለኮትን እጅ እንደ መገደብ ይቆጠራል። ሐዋርያው ጳውሎስ በ1ኛ ቆሮንቶስ 12፥11 ላይ “ይኽን ሁሉ ግን ያ አንዱ መንፈስ እንደሚፈቅድ ለእያንዳንዱ ለብቻው እያካፈለ ያደርጋል” በማለት የነገሩ ባለቤት መንፈስ ቅዱስ መሆኑን ያረጋግጣል። ይኽ “እንደሚፈቅድ” የሚለው ሐረግ ለማን፣ መቼ፣ የትና በምን ዓይነት መጠን መስጠት እንዳለበት ውሳኔው የመለኮት እንጂ የሰው ልጅ ንድፈ-ሐሳብ አለመሆኑን ያሳያል። ስለዚህ እግዚአብሔር በአንድ ዘመን ቤተክርስቲያንን ለማነጽ ተአምራትን ሊያበዛ ይችላል፤ በሌላ ዘመን ደግሞ በጥበብና በቃል ስጦታዎች ሊያጸናት ይችላል። ይኽ የእርሱ የጥበብ ባለቤትነት እንጂ የሥራው መቋረጥ ወይም የመለወጡ ማረጋገጫ ተደርጎ ሊወሰድ አይገባውም። “ነፋስ ወደሚወደው ይነፍሳል” (ዮሐንስ 3:8)፤ ነፋስን ማንም ሰው “በዚህ በኩል እለፍ” ወይም “እዚህ ጋር ቁም” ሊለው እንደማይችል ሁሉ፣ መንፈስ ቅዱስም በቤተክርስቲያን ታሪክ ውስጥ የጸጋ ስጦታዎቹን የሚገልጥበት መንገድ ለማንም የሰው ልጅ ፍልስፍና አይገዛም።

🚩 “ስጦታዎች አቁመዋል” የሚለው ወገን፣ ሳያውቀው እግዚአብሔርን በታሪክ መዝገብ ቤት ውስጥ ያስራል። እግዚአብሔር ትላንት የሠራውን ዛሬም የመሥራት አቅም እያለው፣ “አይችልም” ወይም “አያደርግም” ብሎ መደምደም የመንፈስ ቅዱስን ሕያውነት መካድ ነው። ይኽ አቋም የመጽሐፍ ቅዱስን ሙሉ ሥልጣን ለማስከበር ቢሞክርም፣ ሳያውቀው የመንፈስ ቅዱስን ሕያውና በተለያየ አሠራር መገለጡን ወደ ቀዝቃዛ የታሪክ መዝገብነት ይለውጠዋል። እግዚአብሔር በፈለገው ሰዓትና ቦታ የፈለገውን ስጦታ የመግለጥ መብቱ የተጠበቀ በመሆኑ፣ “አቁሟል” የሚለው ድምዳሜ የእግዚአብሔርን ሉዓላዊነት የሚጋፋ ነው።

🚩 በአንጻሩ ደግሞ፣ “የጸጋ ስጦታዎች ሁልጊዜና በሁሉም ቦታ ሊኖሩ ይገባል” የሚለው ወገን፣ እግዚአብሔርን በሰው ፍላጎትና ስሜት ውስጥ የመዘወር አደጋ አለበት። ስጦታዎችን እንደ ግዴታ ወይም እንደ ቀመር ማየት፣ እግዚአብሔርን እንደ ሰራተኛ የመቁጠር ያህል ነው፤ ይኽም ለእግዚአብሔር የሚገባውን ሉዓላዊ ክብር ይነጥቃል። ስለዚህ “ስጦታዎች በየቀኑ ካልታዩ እግዚአብሔር የለም ወይም አልሰራም” የሚለው አመለካከት፣ እግዚአብሔርን በሰው ልጅ ቁጥጥር ስር ለማዋል መሞከር ነው።

የ“ሉዓላዊያን” እይታ ይኽ ጥያቄ፣ “የጸጋ ስጦታዎች በዚህ ዘመን አሉ ወይስ የሉም?”፣ ራሱ መሠረታዊ የሆነ የግንዛቤ ስህተት ያለበት መሆኑን የሚያረጋግጥባቸው ሦስት ሰፋ ያሉ መለኮታዊ ምክንያቶች አሉ፦

1. የመለኮትን ነፃነት መጋፋቱ

የመጀመሪያውና ዋናው ምክንያት ጥያቄው እግዚአብሔርን “አዎ” ወይም “አይደለም” በሚል የሰው ልጅ ጠባብ ቀመር ውስጥ ለማስገደድ መሞከሩ ነው። እግዚአብሔር በባሕርዩ ፍጹም ነፃ አምላክ ነው። መጽሐፍ ቅዱስ ስለ መለኮታዊ ነፃነት ሲናገር “አምላካችንስ በላይ በሰማይ ነው፤ በሰማይም በምድርም የፈቀደውን ሁሉ አደረገ” (መዝ. 115፥3) ይላል። “አሉ” ወይም “የሉም” ብሎ መከራከር ግን እግዚአብሔርን በአንድ ወገን “ይኽን እንድታደርግ ተፈርዶብሃል” በሌላ ወገን ደግሞ “ይኽን እንዳታደርግ ታግደሃል” የማለት ያህል ድፍረት ነው። ጌታችን ኢየሱስ ክርስቶስ ስለ መንፈስ ቅዱስ አሠራር ሲያስተምር ነፋስን እንደ ምሳሌ በመጥቀስ “ነፋስ ወደሚወደው ይነፍሳል... ከመንፈስ የተወለደ ሁሉ እንዲሁ ነው” (ዮሐ. 3፥8) ብሏል። ነፋስን ማንም ሰው “ዛሬ በዚህ በኩል ብቻ ንፈስ” ብሎ ድንበር ሊያበጅለት እንደማይችል ሁሉ፣ መንፈስ ቅዱስም በፈለገው ዘመንና በፈለገው ቦታ ስጦታውን የመግለጥ መለኮታዊ ነፃነት አለው። ጥያቄው ይኽንን ነፃነት ነጥቆ እግዚአብሔርን በሰው ልጅ የንድፈ-ሐሳብ እስር ቤት ውስጥ ስለሚቆልፈው መሠረታዊ ስህተት አለበት። እግዚአብሔርን "አለብህ" ወይም "አትችልም" በሚሉ ሰዋዊ አጥር ውስጥ ማገድ የአምላክን ልዑልነት አለመረዳት ነው።

2. ከሰጪው ይልቅ በስጦታው ላይ ማተኮሩ

ሁለተኛው ስህተት ጥያቄው ትኩረቱን ከሰጪው (The Giver) ነቅሎ ወደ ስጦታው (The Gift) ማዞሩ ነው። “የጸጋ ስጦታዎች አሉ ወይ?” ብሎ መጠየቅ፣ ትኩረቱን ወደ ተአምራቱ፣ ወደ ልሳኑ ወይም ወደ ትንቢቱ ያደርጋል። ይኽ ደግሞ አማኙን በስጦታዎች ፍለጋ ውስጥ እንዲባዝን ወይም ስጦታዎች ሲታጡ ደግሞ በእግዚአብሔር ሕያውነት ላይ ጥርጣሬ እንዲገባው ያደርጋል። ነገር ግን መጽሐፍ ቅዱስ “ይህን ሁሉ ግን ያ አንዱ መንፈስ እንደ ወደደ ለእያንዳንዱ ለራሱ እያካፈለ ያደርጋል” (1ቆሮ. 12፥11) ይላል። እዚህ ጋር ትኩረቱ “ማን አደረገው?” በሚለው ላይ እንጂ “ምን ተደረገ?” በሚለው ላይ አይደለም። “ሉዓላዊያን” እንደመሆናችን፣ እግዚአብሔር ዛሬ ተአምር ባያደርግ እንኳ እርሱ ዛሬም ተአምር አድራጊ አምላክ መሆኑን እናምናለን። ጥያቄው “ምን ተደረገ?” በሚለው ክስተት ላይ ሲያተኩር፣ እግዚአብሔርን በሥራው ብቻ የምንመዝነው ይመስላል፤ ይኽ ደግሞ እርሱን እንደ ባሪያ ወይም እንደ ሰራተኛ የመቁጠር ያህል ስህተት ነው። ትኩረታችን ሊሆን የሚገባው ስጦታውን በሚሰጠው ሉዓላዊ አምላክ ላይ ብቻ ነው። እርሱ በዝምታውም ውስጥ አምላክ ነው፤ በተአምራቱም ውስጥ አምላክ ነው።

3. የእግዚአብሔርን ጥበብ መገደቡ

ሦስተኛውና የመጨረሻው ነጥብ ጥያቄው የእግዚአብሔርን ጥበብና አርቆ አሳቢነት ችላ ማለቱ ነው። እግዚአብሔር ለቤተክርስቲያን የሚያስፈልጋትን መቼና እንዴት መስጠት እንዳለበት የሚያውቀው እርሱ ብቻ ነው። በኤፌሶን 4፥7 ላይ “ነገር ግን እንደ ክርስቶስ ስጦታ መጠን ለእያንዳንዳችን ጸጋ ተሰጠን” ይላል። ይኽ “እንደ ክርስቶስ ስጦታ መጠን” የሚለው ሐረግ ሰጪው ያለውን የጥበብ ልክ ያሳያል። ቤተክርስቲያን በተለያዩ ዘመናት ውስጥ ስታልፍ፣ በየዘመኑ የሚያስፈልጋት የስጦታ ዓይነት ሊለያይ ይችላል። እግዚአብሔር በአንድ ዘመን ተአምራትን በማብዛት ወንጌልን ሊያስፋፋ ይችላል፤ በሌላ ዘመን ደግሞ በቃሉ እውነትና በጽናት ስጦታ አማኞችን ሊያጸና ይችላል። ይኽንንም የሚያደርገው በምክሩ ባለጠግነት ነው። ሐዋርያው ጳውሎስ በሮሜ 11፥33 ላይ “የእግዚአብሔር ባለ ጠግነትና ጥበብ እውቀቱም እንዴት ጥልቅ ነው፤ ፍርዱ እንዴት የማይመረመር ነው፥ ለመንገዱም ፍለጋ የለውም” እንዳለ፣ እኛ በጠባብ አእምሮአችን “ዛሬ ስጦታ ሊኖር ይገባል ወይም የለበትም” ብለን የእግዚአብሔርን ጥበብ ልንገደብ አንችልም። እግዚአብሔር ለቤተክርስቲያኑ የሚበጀውን የሚያውቅ ሉዓላዊ አባት ስለሆነ፣ ጥያቄውን ለእርሱ ጥበብ ትተን በታዛዥነት መኖር ይገባናል።

በአጠቃላይ፣ “ሉዓላዊያን” (Sovereigntists) ስንል፣ እግዚአብሔርን ከሰው ቀመር ነፃ የሚያወጣ፣ ትኩረቱን በሰጪው ላይ የሚያደርግ እና መለኮታዊ ጥበቡን የሚያከብር አቋም መያዛችንን ነው። እግዚአብሔር ዛሬም ድውያንን የመፈወስ፣ ትንቢትን የማናገር፣ ተአምራት የማድረግ ሙሉ አቅም አለው፤ ነገር ግን ይኽንን የሚያደርገው እኛ “አሉ” ስለአልን ወይም በሰው ቀመር ስለወሰንን፤ የማያደርገው ደግሞ እኛ "የሉም" ስላልን ሳይሆን፣ እርሱ በራሱ ጥበብና ለቤተክርስቲያን መታነጽ አስፈላጊ ሆኖ ሲያገኘው ብቻ የሚያደርገው ነው። እውነተኛው መንፈሳዊ ጥያቄ “አሉ ወይስ የሉም?” የሚለው ድርቅ ያለ ክርክር ሳይሆን፣ “እግዚአብሔር ዛሬ ለቤተክርስቲያኑ የሚበጀውን በሉዓላዊነቱ ምን ሊሰጥ ይወዳል?” የሚለው መሆን አለበት። ይኽ አቋም አማኙን ከሁለት አደገኛ ጽንፎች ይታደጋል፤ እግዚአብሔርን “አይሰራም” ብሎ ከመገደብ (Skepticism) እና እግዚአብሔርን “አሁኑኑ ተአምር አድርግ” ብሎ ከመፈታተን (Presumption) ይጠብቃል። በዚህም “እግዚአብሔርን ማወቅ” (Theology) ማለት እርሱን መቆጣጠር ሳይሆን ለእርሱ ሉዓላዊነት እጅ መስጠት መሆኑን ግንዛቤ ይፈጥራል። ስለዚህ “አሉ ወይስ የሉም?” ከሚል የክርክር መንፈስ ወጥቶ “ጌታ ሆይ፣ በሉዓላዊነትህና በጥበብህ ለዛሬዋ ቤተክርስቲያን የሚበጀውን ስጦታ እንደ ፈቃድህ ስጥ” ወደሚል ጸሎትና አምልኮ ሊለወጥ ይገባል። እግዚአብሔር እንደ ወደደ የሚሠራ አምላክ መሆኑን አምኖ መቀበል፣ የነገረ-መለኮት ክርክርን አቁሞ ወደ እውነተኛው አምልኮና ለፈቃዱ ወደ መገዛት የሚያመራ ብቸኛው መጽሐፍ ቅዱሳዊ መንገድ ነው። እግዚአብሔርን ማወቅ” (Theology) ማለት እርሱን መቆጣጠር ሳይሆን ለእርሱ ሉዓላዊነት እጅ መስጠት ነው!

እናንተስ? እግዚአብሔርን በሁለቱ ጽንፎች ከመገደብ ወጥታችሁ ለሉዓላዊነቱ እጅ ስትሰጡ ምን ዓይነት መንፈሳዊ እረፍት የምታገኙ ይመስላችኋል? አሳባችሁን አጋሩኝ።

የጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ጸጋና ሰላም ከሁላችሁ ጋር ይሁን!"