ክርስቶስ የተሰደደባት 'ቤተ ክርስቲያን'

ዛሬ ቤተ ክርስቲያን በሥጋዊ ግርማ አብባ፣ በመንፈሳዊ ድህነት እየማቀቀች ትገኛለች። ትልቁና ዘግናኝ ውድቀቷም ሕንፃዋ መፍረሱ ሳይሆን፣ "ሕያው ክርስቶስን" በመቃብር ድንጋይ በሚመስሉ ሥርዓቶችና በሰዎች ዝና ስር ቀብራው መገኘቷ ነው። 'ቤተ ክርስቲያን' ዛሬ ከመንፈሳዊ የሕይወት ምንጭነት ይልቅ፣ ባለቤቱ የተገፋባትና ግዑዝ ሥርዓቶች የነገሱባት "የባዶነት አዳራሽ" ለመሆን ተቃርባለች። ይህ ዛሬ የምናየው ውድቀት የውጫዊ ውበት መጨመር ሳይሆን፣ የውስጣዊ ማንነት መንጠፍ ነው።

መድረኮቻችን በብርሃን ተጥለቅልቀዋል፤ ጩኸታችን ሰማይ ይነካል፤ ዝማሬዎቻችንም የሰውን ስሜት የመግዛት አቅም አላቸው። ሆኖም ግን ይህ ሁሉ ትርኢት "ባለቤቱ በሌለበት የሚካሄድ የሰርግ ድግስ" ነው። 'ቤተ ክርስቲያን' ዛሬ ክርስቶስን የመስበክ ሳይሆን፣ ክርስቶስን የመተካት አባዜ ተጠናውቷታል። በወርቅ በተለበጡ ዙፋኖች ላይ ሰዎች ነግሰዋል፤ በክርስቶስ ስም የሚነግዱ ነጋዴዎችም ቤቱን የወንበዴዎች ዋሻ አድርገውታል። የናዝሬቱ ኢየሱስ ግን ዛሬም በደጅ ቆሞ ያንኳኳል፤ በገዛ ቤቱ ውስጥ የመግቢያ ፈቃድ የሚያጣ ስደተኛ ሆኗል።

የመዳን ጉልበት የነበረው የመስቀሉ ቃል፣ ዛሬ በሰው ፍልስፍናና በሥነ-ልቦና ወሬ ተተክቷል። ራስን መካድ የሚለው ሕያው ጥሪ፣ "ራስን ማግነን" በሚል ስውር መርዝ ተለውጧል። 'ቤተ ክርስቲያን' ዓለምን ልትቀድስ ተጠርታ ሳለ፣ ዛሬ ግን ዓለምን ለመምሰል ትንፋሿ እስኪያልቅ ትሮጣለች። ክርስቶስን የመከተል ትርጉሙ "መስቀል መሸከም" መሆኑ ቀርቶ "ጥቅም መሰብሰብ" ወደሚል ንግድ ወርዷል።

'ቤተ ክርስቲያን' ከምድራዊ ክብር ማማዋ ላይ ወርዳ፣ ራሷን ለዋጀው ክርስቶስ ካልተንበረከከች፣ የምትሸከመው ስም የሞት ምስክርነት ብቻ ይሆናል። የክርስቶስ መገኘት የሌለበት ጉባኤ "ቅዱስ" ሊባል አይችልም፤ ሕንፃው የቱንም ያህል ቢጸዳ፣ የባለቤቱ መንፈስ ካልነገሰበት ድንጋይ ለብሶ የቆመ መቃብር ነው። ዛሬ የምንሰማው ድምፅ የንስሐ ጥሪ ሊሆን ይገባል፤ ምክንያቱም ክርስቶስ በሌለባት 'ቤተ ክርስቲያን' ውስጥ ድነት የለም፣  ክርስቶስ በሌለባት 'ቤተ ክርስቲያን' የባዶነት መገለጫ ብቻ ናት። ሰዓቱ የሕንፃ ማማዎችን የምንገነባበት ሳይሆን፣ የተሰደደውን የናዝሬቱን ኢየሱስን ወደ ማዕከላችን የምንመልስበት የመጨረሻው የጸጋ ሰዓት ነው። ጌታን ከደጅ አውጥቶ በቤቱ መጋበዝ አይቻልም!

ይመልሰን!