እኛ አገራችን በሰማይ ነውና

 “እኛ አገራችን በሰማይ ነውና፥ ከዚያም ደግሞ የሚመጣ መድኃኒትን እርሱንም ጌታን ኢየሱስ ክርስቶስን እንጠባበቃለን፤”  (ፊል. 3፥20)

የሰው ልጅ በታሪኩ ሂደት ውስጥ ዘላቂ መኖሪያን ፍለጋ ብዙ ደክሟል፤ ብዙ ግዛቶችንም መስርቷል። ነገር ግን በጊዜ ማዕበል የማይናወጥ፣ በሞት ጽዋ የማይመረዝ እውነተኛ ማንነትና መጠለያ ማግኘት ከቶ አልተቻለውም። በዚኽ የምድራዊ ታሪክ ውዝግብና የባዕድነት ስሜት መሃል፣ ሐዋርያው ጳውሎስ የመንፈስ ቅዱስን ብዕር አንስቶ በፊልጵስዩስ 3፥20 ላይ ታላቅ ሰማያዊ መፈክር ያውጃል። “እኛ አገራችን በሰማይ ነውና፥ ከዚያም ደግሞ የሚመጣ መድኃኒትን እርሱንም ጌታን ኢየሱስ ክርስቶስን እንጠባበቃለን፤” በማለት የሚናገረው ቃል፣ የክርስቲያናዊ ማንነትን ጥልቅ መሠረትና የሕይወትን አቅጣጫ የሚወሰን፤ አሮጌውን ምድራዊ ማንነት አርቆ የሚጥልና አዲሱን ሰማያዊ ሕላዌ የሚቀዳጅ ሰማያዊ አዋጅ ነው።

“አገራችን” በግሪክ ቋንቋ “ፖሊቲውማ” (politeuma) በሚለው ቃል ሲገለጽ፣ ትርጉሙም ተራ “መኖሪያ” ማለት ብቻ ሳይሆን “ዜግነት”፣ “የመንግሥት አስተዳደር” ወይም “የሕዝብ ማኅበረሰብ” የሚሉትን ጽንሰ-ሐሳቦች ያጠቃልላል። በወቅቱ ፊልጵስዩስ የሮም ቅኝ ግዛት እንደመሆኗ መጠን፣ ነዋሪዎቿ ከሮም ከተማ ርቀው ቢኖሩም የሮም ዜጎች እንደሆኑና የሮምን ሕግ እንደሚያከብሩ ሁሉ፣ አማኝም በዚህ ምድር ላይ በእንግድነትና በመጻተኝነት እየኖረ ዋናውና እውነተኛው ዜግነቱ ግን ሰማያዊ መሆኑን በመንገር የክርስቲያን መሠረታዊ የሕይወት መመሪያ ከዚህ ዓለም ፖለቲካዊና ፍልስፍናዊ ሥርዓት የወጣ መሆኑን ሐዋርያው ያስገነዝባል። የእኛ “ፖሊቲውማ” ወይም የመንግሥት አስተዳደር በሰማይ ነው ሲል፣ በምድር ላይ ስንኖር የምንመራው በሰማያዊ ሥነ-ምግባር፣ በሰማያዊ ፍቅርና በሰማያዊ ጽድቅ መሆኑን ማሳሰቡ ነው። ይኽ ዜግነት በመሬት ዳርቻ ወይም በደም ሐረግ የሚወሰን ሳይሆን፣ በክርስቶስ ኢየሱስ ደም የተገዛና በትንሣኤው ኃይል የጸና ነው። ስለሆነም፣ አማኙ በዓለም ውስጥ ቢኖርም የዓለም አይደለም፤ ልቡ በሰማይ የታሰረ፣ ናፍቆቱ ከመለኮት ጋር የተሳሰረ፣ ሕይወቱም ከክርስቶስ ጋር በእግዚአብሔር ዘንድ የተሰወረ ነው። ይኽ ዜግነት በወረቀት ላይ የሚሰፍር ተራ መታወቂያ ሳይሆን፣ የአስተሳሰባችን፣ የሥነ-ምግባራችንና የናፍቆታችን ማዕከል ከዚህ ከሚጠፋው ዓለም ሥርዓት ወጥቶ በማይናወጠው የእግዚአብሔር መንግሥት ላይ እንዲመሠረት የሚያደርግ መንፈሳዊ ኃይል ነው። ይኽ ዜግነት በምድራዊ መዝገብ ላይ የሰፈረ ሳይሆን፣ በበጉ የሕይወት መጽሐፍ ላይ በደም የተጻፈ የማይሻር ሰነድ ነው።

ይኽ ሰማያዊ ዜግነት የሚጠይቀው የአኗኗር ዘይቤ፣ የናፍቆትና የትኩረት አቅጣጫን ማስተካከል ነው። በቆላስይስ 3፥1-2 ላይ እንደተጻፈው “ክርስቶስ ባለበት በላይ ያለውን እሹ፤ በላይ ያለውን አስቡ እንጂ በምድር ያለውን አይደለም” የሚለው መመሪያ፣ የዜግነታችን ተግባራዊ መግለጫ ነው። እውነተኛው ማንነቱ በሰማይ የሆነ ሰው፣ በዚህ ምድር ላይ ለሚታየውና ለሚጠፋው ነገር አይንበረከክም። ይልቁንም፣ አብርሃም “መሠረት ያላትንና እግዚአብሔር የሠራትን ከተማ” እንደጠበቀ (ዕብራውያን 11፥10)፣ እኛም ዛሬ በዚህች ዓለም ውስጥ እንደ እንግዳና እንደ መጻተኛ ስንመላለስ፣ ልባችን ግን የዘላለም ንጉሥ ባለበት ዙፋን ስር ያርፋል። ይኽ ግንዛቤ በውስጣችን ያለውን የፍርሃት ሰንሰለት ይሰብራል፤ ምክንያቱም የዚህ ዓለም ገዥዎች ሊወስዱት የማይችሉት፣ ሞትም ሊያጠፋው የማይችለው የማይደፈር ሰማያዊ መታወቂያ አለን። እኛ በዚህ ዓለም ላይ ስንኖር በ2ኛ ቆሮንቶስ 5፥20 ላይ እንደተጠቀሰው “የክርስቶስ እንደራሴዎች” እንጂ ተራ ተገዢዎች አይደለንም።

በዚህ ጥቅስ ውስጥ የሚገኘው ሁለተኛውና እጅግ አስደሳች የሆነው እውነት “መጠበቅ” የሚለው ቃል ነው። እዚህ ላይ ጥቅም ላይ የዋለው የግሪክ ቃል “አፔክዴኮማይ” (apekdechomai) የሚል ሲሆን፣ ይኽ ቃል በታላቅ ጉጉት፣ አንገትን አቅንቶ፣ ዓይንን ካሰቡት አካል ላይ ሳይነቅሉ የሚደረግ ጥበቃን ያመለክታል። እኛ የምንጠብቀው ጽንሰ-ሐሳብን ሳይሆን “መድኃኒትን” ነው፤ እርሱም ጌታ ኢየሱስ ክርስቶስ ነው። ይኽ ጥበቃ በውስጡ ታላቅ ኃይል አለው፤ ምክንያቱም የሚመጣው መድኃኒት ሞትን የረገጠ፣ ሰይጣንን ድል የነሳና የክብር ንጉሥ በመሆኑ ነው። አማኙ በዚህ ዓለም ላይ ለሚገጥመው ማናቸውም ዓይነት ግፍ፣ መከራና ውድቀት መልሱ ያለው በዚህ “ጥበቃ” ውስጥ ነው። ይኽ ተስፋ በታሪክ አጋጣሚዎች የሚናወጥ ሳይሆን፣ በዘላለም ቃል ላይ የተመሠረተ ጽኑ መልሕቅ ነው። በየቀኑ የምንተነፍሰው አየር ሰማያዊውን መዓዛ የሚሸት ሊሆን የሚገባው፣ የምንጠብቀው ጌታ በማንኛውም ቅጽበት ሊገለጥ እንደሚችል ስለምናምን ነው።

ይኽ የፊልጵስዩስ ቃል የሕይወታችን መሪ ቃል ሊሆን ይገባል! እኛ የዚህ ዓለም ተረፈ-ምርቶች ሳንሆን፣ የሰማያዊው አምላክ ወራሾችና ከክርስቶስ ጋር አብረን የምንነግሥ ቅዱሳን ነን። ምድር በትከሻችን ላይ ሸክም ብታበዛብንም፣ ሰማይ ግን የክብር ዘውድ አዘጋጅቶልናል። ምድር ለጊዜው እንግዳ ብታደርገንም፣ ሰማይ ግን እንደ ዋና ዜጋ በክብር ይጠብቀናል። ይኽ እውነት በውስጣችን የእሳት ነበልባል ሆኖ ሊነድድ ይገባል፤ ይኽም ነበልባል የምድራዊነትን ሰንሰለት የሚበጥስ፣ ከኃጢአት ግዞት ነፃ የሚያወጣና ለዘለዓለማዊው ክብር የሚያዘጋጅ መሆን አለበት። መድኃኒታችን ክርስቶስ ሲገለጥ፣ በውርደት ያለው ሥጋችን ተለውጦ የእርሱን የክብር ሥጋ እንዲመስል ያደርጋል (ፊል. 3፥21)።

ስለዚህ፣ ዛሬ በምድር ላይ ስንመላለስ እንደ ሰማይ ዜጎች በግርማ፣ በቅድስናና በማይናወጥ ተስፋ እንኑር። ዓለምን የምናሸንፈው በዜግነታችን ከፍታ እንጂ በምድራዊ ጥበባችን አይደለም፤ ምክንያቱም እውነተኛው ቤታችን፣ ዘላለማዊው ፋኖሳችንና የክብራችን ዘውድ ያለው እዚያ በማይለወጠው ሰማያዊ ግዛት ውስጥ ነውና! ፊታችንን ወደ ሰማይ አቅንተን፣ ልባችንን በቃሉ አጽንተን፣ የመድኃኒታችንን የክርስቶስን መገለጥ በናፍቆት እንጠባበቅ። የዚህ ዓለም ጥላ ሲያልፍ፣ እውነተኛው የክብር ፀሐይ ይወጣል፤ ያኔ ዜግነታችን በተሟላ ግርማ ይገለጣል፣ እኛም ከዘላለም ንጉሥ ጋር ለዘላለም በክብር እንነግሣለን! ማራናታ፣ ጌታ ኢየሱስ ሆይ ና!

“የተስፋ አምላክም በመንፈስ ቅዱስ ኃይል በተስፋ እንድትበዙ በማመናችሁ ደስታንና ሰላምን ሁሉ ይሙላባችሁ።” (ሮሜ 15፥13)