የልብ ትርታን የሚሻው መለኮታዊ ጥሪ

 “የዝማሬህንም ጩኸት ከእኔ ዘንድ አርቅ፤ የመሰንቆህንም ዜማ አላደምጥም” (አሞጽ 5፥23)

በቅድስት ሰማያትና በምድር መረገጫ መካከል የሚሰማው መለኮታዊ ድምፅ፣ ከጥበብ ድርድር ይልቅ የልብን ንጽሕና አጥብቆ ይሻል። ነቢዩ አሞጽ በዘመናት ሰሌዳ ላይ የቀረጸው “የዜማህን ጩኸት ከእኔ አርቅ” የሚለው ኃይለኛ መለከት፣ አምልኮን በዜማ ውበት ለሚለኩ ሁሉ የሚሰነዘር መለኮታዊ ወቀሳ ነው። ይህ ቃል እግዚአብሔር ሙዚቃን እንደሚጠላ ሳይሆን፣ ከዜማው ጀርባ ያለውን "ባዶነት" እንደሚጸየፍ የሚያሳይ የሰማይ መለከት ነው። ይህ ቃል እግዚአብሔርን ደስ ለማሰኘት በምንተጋበት መድረክ ላይ፣ የቃላቶቻችን ድምቀት የውስጣችንን ጨለማ እንዳይሸፍን የሚሰጥ ከባድ ማስጠንቀቂያ ነው። የአሞጽ 5:23 ማስጠንቀቂያ የሚያስታውሰን፣ እግዚአብሔር ሙዚቃን ሳይሆን ሙዚቀኛውን፣ መዝሙርን ሳይሆን ዘማሪውን አስቀድሞ እንደሚመለከት ነው። እግዚአብሔር በቅንነት ባልተቃኘ ዝማሬ ውስጥ የሚሰማው ዜማን ሳይሆን የባዶነትን ጩኸት ነው፤ ምክንያቱም በሰማይ ሚዛን ላይ የድምፅ ውበት ሳይሆን የሕይወት ቅድስና ነው የሚመዘነው። ሕይወት በኃጢአት የዛገ ከሆነ፣ የበገናው ድምፅ በመለኮታዊው ጆሮ ዘንድ እንደ ዝገት ድምፅ ይቆጠራል።

በሰው ጆሮ ዘንድ እንደ ማር የሚጣፍጥ የበገና ድምፅ፣ ከጽድቅ ሕይወት ሲነጠል በፈጣሪ ፊት የሚረብሽ ጩኸት ይሆናል። ልብ በቅናት፣ በጥልና በዐመፅ በታወከበት ሁኔታ የሚቀርብ አምልኮ፣ እንደ ቃየል መስዋዕት መዓዛው ፊቱን ያዞራል። መዝሙረኛው ዳዊት በመዝሙሩ፣ “የእግዚአብሔር መስዋዕት የተሰበረ መንፈስ ነው” (መዝ. 51፥17) እንዳለ፣ ጌታ የሚፈልገው በከበረ ድምፅ የታጀበ ውሸትን ሳይሆን፣ በትሕትና የቀረበ እውነትን ነው። እግዚአብሔር የሚናፍቀው የአውታሮችን ንዝረት ሳይሆን የታማኝነትን ትርታ ነው፤ የሚሰማውም የዘማሪውን ዜማ ሳይሆን የሰውዬውን ማንነት ነው። “ይህ ሕዝብ በአፉ ወደ እኔ ይቀርባልና፥ በከንፈሮቹም ያከብረኛልና፥ ልቡ ግን ከእኔ የራቀ ነው” (ኢሳ. 29፥13) ተብሎ እንደተጻፈ፣ የከንፈር ፍሬ የልብ መስዋዕት ካልታከለበት ድምፁ እንደ ጠፋ መብረቅ፣ ውበቱም እንደ ደረቀ አበባ ነው።

እውነተኛ አምልኮ በቤተ መቅደስ ተጀምሮ በቤተ መቅደስ የሚያበቃ ሥነ-ሥርዓት አይደለም። ይልቁንም በጎዳና ላይ ለወደቀው የሚራራ፣ ለተበደለው ፍትሕን የሚሻ፣ በጨለማ ውስጥ ለሚኖሩ የጽድቅ ብርሃን የሚሆን ሕይወት ነው። እውነተኛም ዝማሬ የሚጀምረው ከጉሮሮ ሳይሆን ከፍትሕ ምንጭ ነው፤ አምልኮም ትርጉም የሚኖረው “ፍርድ እንደ ውኃ፥ ጽድቅም እንደማይደርቅ ፈሳሽ” (አሞጽ 5፥24) በሕይወታችን ውስጥ መፍሰስ ሲጀምር ብቻ ነው። እውነተኛ አምልኮ ማለት ለታረዘው ልብስ መሆን፣ ለተራበው እንጀራ መቆረስ፣ ለተበደለው ፍትሕ መቆም ነው። እነዚህ የጽድቅ ፍሬዎች በሌሉበት፣ በቤተ መቅደስ የሚደረግ ድምቀት ሁሉ "ባዶ ጩኸት" (1ቆሮ. 13፥1) ነው። ጌታ ከበገናው ድምፅ ይልቅ ለተበደለው የሚቆምለትን እጅ፣ ከዜማው መወራረድ ይልቅ ለተራበው የሚቆረስን ጽድቅ ይመርጣል። ያለ ጽድቅ የሚደረግ ሃይማኖታዊ ድምቀት ሁሉ እንደ መቃብር ላይ አበባ ነው፤ ውጪው ያምራል፣ ውስጡ ግን የሕይወት ትንፋሽ የለውም። እውነተኛው አምላኪ በመንፈስና በእውነት የሚሰግድ ነው፤ እርሱም ቃሉን በተግባር የሚተረጉም፣ ሕይወቱን ደግሞ በቅዱስ ወንጌል ቅኝት የቀመረ ጥበበኛ ነው።

ከአድማስ ባሻገር የሚሰማው የሰማይ ጌታ ጥሪ፣ ወደ ዜማዎቻችን ድምቀት ሳይሆን ወደ ልባችን ቅንነት እንድንመለስ ነው። ዝማሬያችን በሰማይ መቅደስ ፊት እንደ ጣፋጭ ዕጣን ይወጣ ዘንድ፣ መጀመሪያ የሕይወታችን አውታር በንስሐና በፍቅር መቃኘት አለበት። ያን ጊዜ የበገናችን ድምፅ የሰማይን ደጅ ይከፍታል፣ ዜማችንም ከመለኮታዊው መዝሙር ጋር ይዋሃዳል። ሕይወታችን ቅኔ፣ ተግባራችን ዜማ፣ ፍቅራችን ደግሞ ጣፋጭ የበገና ድምፅ ሆኖ በፈጣሪ ፊት ይቅረብ። ያን ጊዜ ዝማሬያችን ጩኸት መሆኑ አብቅቶ፣ በሰማያዊው መዝገብ ላይ እንደ ጣፋጭ መዓዛ ይጻፋል።

ጌታ ሆይ! ከከንፈር አምልኮ አርቀህ ወደ ልብ እውነት አቅርበን፤ ዝማሬያችንም በአንተ ፊት የፍቅር እንጉርጉሮ እንጂ ባዶ ጩኸት አይሁን። ጌታ ሆይ! የመዝሙሬ ድምፅ ሳይሆን የልቤ ትርታ ደስ ያሰኝህ። አፌ ሲዘምር እጄም ጽድቅን ይሥራ። 'በገናዬን' ከመምታቴ በፊት ውስጤን በቅዱስ መንፈስህ አቃኘው። እንደ ሰማያዊው መዝሙር፣ ሕይወቴ "ቅዱስ፣ ቅዱስ፣ ቅዱስ" የሚል የታማኝነት ምስክር ይሁን።

ጌታ ይፈውሰን!